Η Μικράσια ως κοιτίδα του Χριστιανισμού είναι ο τόπος όπου ο Ορθόδοξος μοναχισμός βίωσε την μακρόχρονη ιστορία του από τους απλούς αναχωρητές της Αιγύπτου και της Παλαιστίνης έως τα μεγάλα κοινόβια και τις μοναστικές κοινότητες που λειτουργούσαν κάτω από τους λεγόμενους κανόνες του Αγίου Βασιλείου, του Αγίου Παχωμίου.
Η περιήγηση στα μοναστήρια της Προποντίδας, στο «Άγιον Ορος» της Βιθυνίας, τον Όλυμπο, στις μονές του Αϊβαλιού και των Μοσχονησίων αν και έχουν χαθεί έως , στις μέρες μας και δεν βρίσκομαι ίχνη ούτε από τα ερείπια τους, κάποιες εικόνες μόνο που διατηρήθηκαν επιβεβαιώνουν τον πλούτο και το μεγαλείο του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού αλλά και τον πολιτισμό της Μεσογείου.
Στην Τρίγλια της Βιθυνίας το πιο παλιό μοναστήρι ήταν του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου που χτίστηκε το 705-711, η Μονή του Αγίου Στεφάνου το 710. Εδώ μόνασε ο Άγιος Μεθόδιος ο Ομολογήτης, Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης. Το 1661 μετατράπηκε στο Fatih Camii. Επίσης η Μονή των Πατέρων (780), ο ναός της Παντοβασίλισσας (χτίστηκε τον 9ο αιώνα, καταστράφηκε από σεισμούς και πυρκαγιές και στις μέρες μας σώζονται ερείπια της. Στο 2013 αγοράστηκε από τον τότε Μητροπολίτη Προύσας και ανήκει στο Πατριαρχείο) , του Αγίου Γεωργίου του Κυπαρισιώτη, του Βαθέος Ρύακος ή Σωτήρα (810).
Μετά την Οθωμανική κατάκτηση της περιοχής εξελίχτηκα τα μοναστήρια εγκαταλείφθηκαν και παραχωρήθηκαν αρκετά σε Οθωμανούς δερβίσηδες.
Στις Κυδωνίες και στην ευρύτερη περιοχή της υπήρχαν 10 μοναστήρια, από τα οποία τα δυο ήταν στα Μοσχονήσια στα οποία εκτός από τον ναό υπήρχαν αποθήκες, κατοικίες για τους καλλιεργητές των κτημάτων και για τα μέλη της οικογένειας του ηγούμενου καθώς επίσης και κτίσματα για φιλοξενούμενους.
Αρκετά από τα μοναστήρια καταστράφηκαν στην πορεία των αιώνων, μερικά έμειναν για πολλά χρόνια έρημα. Από τα μέσα του 19ου αιώνα όταν το Αϊβαλί ευημερούσε και πάλι , έγιναν πολλές ανακαινίσεις με δωρεές ευπορών κατοίκων.
Στις μέρες μας όλα είναι ερειπωμένα, τίποτα δεν σώζεται.
