Το τάξιμο, ανάθημα ή αφιέρωμα πιστεύω ότι παρουσιάζει την ανησυχία που αισθάνεται ο άνθρωπος όταν πρέπει να συνθηκολογεί με τις άγνωστες υπερφυσικές δυνάμεις, ζητώντας τη συνδρομή του αγίου επικοινωνεί μυστικά με αυτόν και πολλές φορές συνάπτει και συμφωνία “ Α θέλεις Αη Γιώργη μου ν’ανάφτω τα κεριά σου, να μου φυλείς την κοπελιά που’ναι στη γειτονιά σου” λέει ένα δίστιχο από την Πάρο.
Η παράδοση του αφιερώματος στην ελληνική κοινωνία αποτελεί συνέχεια της αρχαιότητας με παράδειγμα τα πήλινα αφιερώματα από το Πετσοφά της Κρήτης που απεικονίζουν μέλη του ανθρώπινου σώματος που προφανώς έπασχαν από κάποια αρρώστια, τα κυκλαδικά ειδώλια, τις ταναγραίες της ελληνιστικής εποχής που βρέθηκαν στους τάφους. Επίσης σαν αφιερώματα προσφέρονταν λάφυρα πολεμικά, πολύτιμα σκεύη, αγάλματα, ζώα για θυσία. Χαρακτηριστικό ήταν το τάξιμο που έκαναν οι Αθηναίοι λίγο πριν τη μάχη του Μαραθώνα και υποσχέθηκαν στη θεά Άρτεμη τόσα κατσίκια, όσοι θα’ταν οι σκοτωμένοι εχθροί. Τα παιδιά αφιέρωναν στον Απόλλωνα μια τούφα από τα μαλλιά τους, ενώ στον Ερμή τα παιχνίδια τους. Οι παρθένες αφιέρωναν τις πλεξούδες τους στη θεά Υγεία πριν το γάμο τους. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι το άγαλμα της θεάς Υγείας στην Τιτάνη της Κορινθίας ήταν φορτωμένο από τα κρεμασμένα αφιερώματα, ώστε δεν φαίνονταν καθόλου, όπως πχ και στα σημερινά χρόνια τα τάματα κλείνουν σχεδόν την εικόνα της Μεγαλόχαρης στην Τήνο.
Είναι γνωστό ότι στα αρχαία χρόνια τα πολύτιμα αφιερώματα τα φύλαγαν σε ειδικά κτίρια. Ο Χριστιανισμός ήταν αρχικά αντίθετος με το έθιμο των ταμάτων, αργότερα επικράτησε στο Βυζάντιο, τα πολύτιμα αφιερώματα των βυζαντινών αυτοκρατόρων στους ναούς, όπως και τα χρυσά και ασημένια ομοιώματα που πρόσφεραν οι πάσχοντες.
Τα νεότερα χρόνια στην ελληνική κοινωνία το έθιμο συνεχίζεται με τις πνευματικές και υλικές προσφορές. Οι πνευματικές προσφορές συνίστανται σε πράξεις που έχουν καθαρά λατρευτικό χαρακτήρα, όπως η τέλεση ιδιωτικής λειτουργίας ή διάφορες δοκιμασίες και στερήσεις, νηστείες, τάμα για περπάτημα με τα γόνατα ως την εκκλησία, προσφορά εργασίας στην εκκλησία, αφιέρωμα ρασοφορεμένων παιδιών στον Άγιο μέχρι μια ορισμένη ηλικία, κ.α. Οι υλικές προσφορές περιλαμβάνουν λάδι, κρασί, κερί (σε ποσότητα αντίστοιχη του βάρους του αφιερωτή), λιβάνι, λουλούδια για στόλισμα εικόνων, εφτάζυμα, πρόσφορα, άρτους, πίτα του Αγίου Φανουρίου, πολύτιμα υφάσματα, κεντήματα, κοσμήματα, εκκλησιαστικά σκεύη, εικονοστάσια, ζώα και ακίνητη περιουσία, όπως χωράφι, σπίτι, μισό καΐκι, κ.α. Η συνηθέστερη μορφή τάματος είναι τα μεταλλικά φυλλαράκια, τα δωρίσματα [Σ1] που δέθηκαν με ασήμι κρεμασμένα πάνω στις θαυματουργές εικόνες, τα οποία απεικονίζουν ανθρώπινες μορφές , μέλη του σώματος, ζώα, σπίτια, καράβια που ο αφιερωτής ζητά τη προστασία τους. Τα περισσότερα είναι από απλό άσημο τσίγκο ή ασήμι που σημαίνει ότι η αξία της προσφοράς βρίσκεται στη πρόθεση του πιστού και όχι στο ακριβό δώρισμα και είχαν την ομορφιά της λιτότητας και την πρωτοτυπία του εμπνευσμένου ανθρώπου που έγινε τεχνίτης άθελά του.
Χάθηκαν χαρακτηριστικά δείγματα των ταμάτων, δείγματα πολύτιμα όχι μόνο για τη μοναδική καλλιτεχνική τους αξία, αλλά γιατί θα έδιναν στην Εθνολογία τη δυνατότητα να μελετήσει βαθύτερα τις συνθήκες που έζησε ο ελληνικός λαός σε δύσκολους και σκοτεινούς καιρούς.
